Informacje o teście Flescha-Kincaida
Pochodzenie testu
Rudolf Flesch opublikował wzór łatwości czytania w 1948 roku jako sposób umożliwiający redaktorom ocenę, jak wymagający był dany tekst. W 1975 roku Marynarka Wojenna Stanów Zjednoczonych zleciła J. Peterowi Kincaidowi jego ponowną kalibrację, tak aby wynik odpowiadał poziomowi klasy szkolnej — w tej formie większość osób zna go dziś. Oba wzory wykorzystują te same dwa dane wejściowe: liczbę słów w zdaniu oraz liczbę sylab w słowie.
Dwa wzory
- Łatwość czytania = 206.835 − 1.015 × (słowa ÷ zdania) − 84.6 × (sylaby ÷ słowa). Wyższy wynik oznacza łatwiejszy tekst; wynik od 60 do 70 oznacza prosty język angielski.
- Poziom trudności = 0,39 × (liczba słów ÷ liczba zdań) + 11,8 × (liczba sylab ÷ liczba słów) − 15,59. Wynik oznacza klasę w amerykańskiej szkole, której poziom odpowiada czytelnikowi; dla większości tekstów internetowych odpowiedni jest poziom od 7 do 9.
Jak to narzędzie dokonuje obliczeń
Zdania kończą się kropką, znakiem zapytania lub wykrzyknikiem albo podziałem wiersza po nagłówku lub elemencie listy. Sylaby są liczone przy użyciu standardowej angielskiej metody grup samogłoskowych z uwzględnieniem poprawek dotyczących niemych końcówek, co zapewnia dokładność do kilku procent w przypadku tekstu ciągłego. Wzory zostały skalibrowane dla języka angielskiego; dla innych języków wynik jest przybliżony.
Co poziom trudności oznacza w praktyce
Poziom edukacyjny nie oznacza poziomu wykształcenia Twoich czytelników, lecz wysiłek, jaki muszą włożyć w lekturę. Absolwent uczelni nadal woli tekst na poziomie 8 klasy, gdy czyta na telefonie, a wynik na poziomie 12 klasy na stronie produktu zwykle oznacza, że zdania stały się zbyt długie, a nie że odbiorcy są wyrafinowani.